جغرافياي سرزمين ايلام

بابلي ها قسمت مرتفع سرزميني را كه در شرق سرزمين بابل بود، الامتو يا الام به معني كوهستان و يا كشور طلوع آفتاب مي ناميدند. كشور ايلام شامل خوزستان و لرستان امروزي و پشتكوه و بختياري بود. از غرب به دجله،از شرق به پارس، از شمال به كوههاي بختياري و از جنوب به خليج فارس تا بوشهر منتهي ميشد. ايلام در اوج شكوفايي تا بابل و اصفهان نيز پيش آمد. سرزمين آنها شامل دشت و كوه بود.آنها در دشت خوزستان به دليل همسايگي با تمدنهاي بين النهرين بسيار پيشرفت كردند و اين دشت تبديل به يكي از مهمترين مراكز تمدن ايران باستان گرديد. آنها شوش را به پايتختي خود انتخاب كردند. ايالات ديگر ايلام شامل آوان در شمال شوش در كنار رود در و كرخه، سيماش شامل قسمتهايي از شمال و شمال شرقي خوزستان،آنزان يا آنشان حوالي شهر ايذه امروزي و پارسوماش در حوالي مسجد سليمان بود
دنياي قديم به چهار قسمت آكاد در شمال، سوبارو در شرق، آمورو در غرب و ايلام در جنوب بود. ايلاميها از نژاد آسياني يا زاگرو-ايلامي بودند. آنها نه سامي و نه هندواروپايي بودند و زبانشان از زبانهاي پيوندي بود.